عاشقي و تنهایی

هیچ کس، تو، نمی شود.

همه کم اند و کوتاه.

وقتی پای قیاس به میدان دلم باز می شود،

بهترین قضاوت این است که

هیچ کس، تو، نمی شود.

فاصله شان با تو

به درازای جدائی تو از دل من است.

شاید زندگی این باشد.

کسی چه می داند،

اصلا شاید شبی در نورباران ستاره ها

و نرم نرم رقص باران،

به حکم تقدیر و سرنوشت،

دو خط موازی هم،

در نقطه ای از گوشه دنج این دنیا

در آغوش هم ذوب شوند.

ای مهربانتر از من 

با من،

در دستهای تو 

آیا کدام رمز بشارت نهفته بود ؟

کز من دریغ کردی.

تنها تویی، 

مثل پرنده های بهاری در آفتاب 

مثل زلال قطره به باران صبحدم، 

مثل نسیم سرد سحر 

مثل سحر آب. 

آواز مهربانی تو با من 

در کوچه باغهای محبت،

مثل شکوفه های سپید سیب،

ایثار سادگی است 

افسوس،

آیا چه کس، تو را 

از مهربان شدن با من 

مأیوس می کند؟

ای ما همیشه با هم و بی هم

پیوند پاک، تا بزند درمیان ما،

اینک، کدام دست ؟

آه ! ای بیگانه 

وقتی تو مهربان باشی

دنیای مهربانی داریم. 

ای با تو هر چه هست توانایی

در دست توست، معجزه عیسایی

وقتی بهار بود و گل، رنگ رنگ بود، 

آن شب، شمیم عشق نخستین خویش را 

از دست مهربان تو بوییدم. 

اکنون بهار نیست،

تا برگهای سبز درختان نارون، 

تن در نسیم نرم بهاری رها کنند

تا ماهیان سرخ، 

در آبهای برکه آبی شنا کنند !!!

همیشه یه کسایی بودن که بهم میگفتن چرا تو عشق

نداری؟همیشه بودن کسایی که بهم بگن عشق یعنی زندگی...

 میگفتن اگه عاشق نشی یعنی زندگی نکردی... ولی بهم

نگفتن اگه اسیر یکی بشی دلت میسوزه...بهم نگفتن اگه با

چشاش نگات کنه انگار تموم جونتو به آتیش میکشن...بهم نگفتن

 اگه تموم روز ببینیش بازم دلتنگش میشی...بهم نگفتن ممکنه

یه روز بذاره بره...بهم نگفتن... نگفتن که تو پشت سرش اشک

میریزی ولی اون بی اعتنا میره...نگفتن تو دیوونش میشی ولی

 اون بی خیالت میشه...

نگاه مرا باور كن

اظطراب در نگاه من از شور عشق توست

و حرف من اين است :

" آري....دوستت دارم

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

مشق سکوتو خط بزن اینجا کسی غریبه نیست

نگو که باور نداری حرف دلت رو بنویس

دفتر کهنه دلت رنگ غمو دوست نداره

بهش نگو تو راه عشق هیچ کسی پا نمیذاره

از شب و تنهایی نگو خورشید مون جلوه گره

نگو نسیم سحری از کوچه مون نمیگذره

از شب و تنهایی نگو خورشیدمون جلوه گره

نگو نسیم سحری از کوچه مون نمیگذره

اسب تو زین کن و بیا تو شهر تنهایی نمون

خونه رو روشن میکنه حتی یه شمع نیمه جون

پرنده ها منتظرن قدم بذار تو آسمون

برای خاک باغچه مون ترانه ای تازه بخون

از شب و تنهایی نگو خورشیدمون جلوه گره

نگو نسیم سحری از کوچه مون نمیگذره

از شب و تنهایی نگو خورشیدمون جلوه گره

نگو نسیم سحری از کوچه مون نمیگذره

تو فریاد می کشیم

جام خالی از امید و وصال ترا

به خاک می کشیم

دیده را با یاد تو

به خونابه اشک شستشو می دهیم

خانه خالی از وجود ترا

به کویر دل هدیه می دهیم

و من در تنهایی دهشتناک خود

مرثیه ام را می خوانم

و فقدان ترا در جای جای فکرم

دوباره می خوانم

شاید حرف نگفته ای مانده باشد

یا از قلم افتاده باشد

شاید نشانی از تو

و روزگار تو فراموش شده باشد

با خود می اندیشم

چه دیر به مهمانی قلبم آمدی و رفتی

و با عجله و شتابان راهت کج کردی

وبه مهمانی دیگری رفتی

رسم زمانه این چنین است

تا بوده این بوده و دیگر هیچ

زمان تو چه بخواهی و چه نخواهی از دست می ره پس چه خوبه که به جای نا امیدی ، توی زمین قلبمون بذر عشق بکاریم .

عشق تنها گلی است که در هر خاکی رشد می کند و بوی زندگی بخش خودش رو به کسانی هدیه می ده که دریا دل هستن ، اما حتی یه قطره از دریای دلشون بوی خستگی نمی ده ، بوی یاس نمی ده ،اگه به زندگی و زنده بودنمون عشق بورزیم ، آسمون رو آبی تر می بینیم و زندگی رو مهربون تر .

این طوری راحت تر می تونیم از پس مشکلات زندگی بر بیاییم .

پس یادمون بمونه که قلب آدما جایگاه عشقه و نباید اجازه بدیم که گیاه های هرزه توی خاک سرخ قلبامون رشد کنن ، توی روزای زندگی تون بذر عشق بکارید تا در فصول دقایق همیشه سبز زندگی تون خرمن عشق درو کنید .

امیدوارم حالتون خوب باشه

تو این مدت که آپ نکردم مسافرت بودم

از امروز دوباره منظم آپم.

منتظرتون هستم.

باز كن از سر گيسويم بند

پند بس كن، كه نمی گيرم پند

در اميد عبثی دل بستن

تو بگو تا به كی آخر، تا چند

از تنم جامه برون آر و بنوش

شهد سوزنده لب هايم را

تا به كی در عطشی دردآلود

به سر آرم همه شب هايم را

خوب دانم كه مرا برده ز ياد

من هم از دل بكنم بنيادش

باده ای، ای كه ز من بی خبری

باده ای تا ببرم از يادش

 ....

خواسته بودی طنز بنویسم.

مگر نه اینکه طنز همان خنده تلخ لبهای من و توست

به زهر واقعیت های حوادث؟؟؟

و مگر نه اینکه کلام من چنان درد آلود گفتنی های این روزهاست،

که می توانی پوز خندی غمگین بدرقه دلتنگی هایم کنی ؟؟؟

پس چه حاجت به طنازی ظاهری خط نوشته های تکراریم.

اما،

تو این بار،

بخوان و با خنده های مرهم گونه ات،

زهر گفته هایم را به دورها ببخش

مهربانی را بیاموزیم
فرصت ِ آیینه‌ها در پشت در مانده‌ست
روشنی را می‌شود در خانه مهمان کرد
می‌شود در عصر آهن
                          - آشناتر شد
سایبان از بید مجنون،
                          - روشنی از عشق
می‌شود جشنی فراهم کرد
                           می‌شود در معنی یک گل شناور شد
مهربانی را بیاموزیم
موسم نیلوفران در پشت در مانده‌ست
موسم نیلوفران یعنی که باران هست
                     یعنی یک نفر آبی‌ست
موسم نیلوفران یعنی
                            یک نفر می‌آید از آنسوی دلتنگی

می‌شود برخاست در باران
دست در دست نجیب مهربانی
                              می‌شود در کوچه‌های شهر جاری شد
می‌شود با فرصت آیینه‌ها آمیخت
                              با نگاهی
                              با نفس‌های نگاهی
                              می‌شود سرشار -
                              -از راز بهاری شد

دست‌های خسته‌ای پیچیده با حسرت
چشم‌هایی مانده با دیوار رویاروی
                           چشم‌ها  را می‌شود پرسید

یک نفر تنهاست
یک نفر با آفتاب و آسمان تنهاست
در زمین زندگانی
                    آسمان  را می‌شود پاشید
می‌شود از چشم‌هایش ...
                            چشم‌ها را می‌شود آموخت

...

با هر چه عشق

نام تو را می‌توان نوشت

با هر چه رود

نام  تو را می‌توان سرود

بیم از حصار نیست

          که هر قفل کهنه را

                   با دست‌های روشن تو می‌توان گشود

ای واژه بی معنی، رؤیایی بی تعبیر

آغاز ترین پایان، آزاد ترین تقدیر

از قلب تو می روید، نبض غزلی تازه

پنهان شده ای در من گمنام پر آوازه

تو سایه خورشیدی تو بوسه در بحران

تو دلهره ای آرام، مهتاب تر از باران

آرامش طوفانی، می سازی و ویرانم

رسوائی راز آلود، می پوشی و عریانم

من حادثه بر دوشم، من عشق نمی دانم

در هیچ تمامم کن، تا زنده شود جانم

ای واژه بی معنی، رؤیایی بی تعبیر

آغازترین پایان، آزاد ترین تقدیر

من را تو به خود خواندی، معشوقه ناخوانده

دل را به ازل بسپار، یکدم به ابد مانده